ဆရာတော်ဘုရားကြီး ဦးကဝိန္ဒ ဆိုလျှင် တစ်နယ်လုံးက ကြောက်၊ ချစ်၊
ရိုသေကြပြီးသား။ ခုတော့လည်း ဆရာတော်ဘုရား ပျံလွန်သွားတာ နှစ်တော်
တော်ကြာသွားခဲ့ပါပြီ။ ဟိုးအရင်တုန်းကဆို ကျယ်ဝန်းလှတဲ့ ကျောင်းဝန်းထဲမှာ
ကစားကြတဲ့သူတွေထဲမှာ ကျွန်တော်လည်း အပါအဝင်ပါပဲ။
ဆရာတော်ဘုရားကြီး ကျွေးသော ကျောင်းထွက်သီးနှံများကိုလည်း စားခဲ့ဖူး
ပါသည်။ တစ်နယ်လုံးက ရပ်မိရပ်ဖတွေကလည်း ဆရာတော်ကြီး ကြိမ်လုံးချက်
ကင်းသူ နည်းလှသည်။
ဆရာတော်ကြီးသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ကျွန်တော်တို့အရပ်သို့ ရောက်ရှိပြီး
ကျောင်းထိုင်ပါသည်။ မည်သည့်အရပ်က ရောက်ရှိမှန်း တိတိကျကျ မည်သူမျှမသိကြ။
သီလ၊ သမာဓိ စင်ကြယ်လှသော ဆရာတော်ဘုရားကြီးသည် ပျံလွန်တော်မူခါနီးအချိန်
ထိ မာတုဂါမများကို သူ၏ ကျက်သရေဆောင်ခန်းသို့ ဝင်ခွင့်မပြုချေ။ ရောဂါအခြေအနေ
အတွက် မနည်းတောင်းပန်မှ သူနာပြုဆရာမ အနည်းငယ် ဝင်ခွင့်ရသည်။
တစ်နေ့ ဆရာတော်ဘုရားကြီး အလှူတစ်ခုသို့ ဆွမ်းစားကြွရန်အတွက်
ကျောင်းသားများကိုခေါ်ကာ ကျောင်းအဆင်းလှေကားမှ တစ်ထစ်ချင်းဆင်းလာသည်။
ကျောင်းသားများက နောက်ကလိုက်လာသည်။ ကျောင်းသားတစ်ချို့က ဆရာတော်ကြီး
က လှေကားအဆင်း ဆရာတော်ကြီး၏ ထိပ်ပြောင်ပြောင်ပေါ်မှ လက်ကိုအုပ်ပြီး ဆင်းလာ
ကြသည်။
ဆရာတော်ကြီးက တစ်ထစ်ဆင်း၊ သူတို့က တစ်ထစ်ဆင်း။ အဲဒီအချိန်
ထိ ပြဿနာမရှိသေး။ ဆရာတော်ကြီး အောက်ဆုံးအရောက် ထိပ်ပေါ်မှ အုပ်မိုးပြီးလိုက်
လာသူမှာ အောက်မှ လှေကားထစ်များကို သတိထားပြီး နောက်တစ်ထစ်အဆင်း
ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ထိပ်ပြောင်ပြောင်အား "ဘတ်" ခနဲ ရိုက်မိပါ တော့သည်။
ဆရာတော်ကြီးက နောက်သို့လှည့်ကြည့်ပြီး
"အားလုံး ကျောင်းပေါ်ပြန်တက်၊ တန်းစီပြီး အလျားမှောက်နေကြ"
သိပ်မကြာခင်အချိန်အတွင်းမှာပင်..
"ကြောက်ပါပြီဘုရား"
"နောက်မလုပ်ဝံ့တော့ပါဘူးဘုရား"
"မှတ်ပါပြီ ဘုရား".............
ဟူသော အသံများ ဆူညံသွားပါလေတော့သတည်း။
အားလုံးပဲ ပျော်ရွှင်နိုင်ကြပါစေဗျာ.......
No comments:
Post a Comment