လွန်ခဲ့တဲ့ ၄ နှစ်လောက်က ရယ်စရာလေးတစ်ခုပါ၊ ကျွန်တော်တို့
က သူ့ကို သေးသေးလေးမို့ ချစ်စနိုးနဲ့ အသေးလေးလို့ ခေါ်ကြတယ်။
အညာသားလေးတစ်ယောက်ပေါ့၊ သူနေတဲ့ရွာကတော့ ဝက်ခြေထောက်
ဆိုလား (အဲလေ) ဝက်လက်ဆိုလားပဲ၊ ရွှေဘိုနားကပါ။
ခုတော့သူက "မိန်းမရယူရေး" ဆိုတဲ့ စီမံကိန်းကြီးနဲ့ မြန်မာပြည်
ပြန်သွားပြီလေ၊ ပြန်လာတော့မယ်လည်း ပြောနေလေရဲ့။ ကျွန်တော်ကတော့
ဘယ်ဆီကမှ မသင်ဖူးတဲ့ တတ်သလောက် မှတ်သလောက် လက္ခဏာပညာနဲ့
သေချာကြည့်ပြီး
"ဘာမှမပူနဲ့ အသေးလေး၊ မင်းလက္ခဏာက အသက် ၄၀ လောက်ထိအထိ
ရဖို့ မမြင်ဘူး"
လို့တော့ အားပေးလိုက်လေရဲ့။
ကျွန်တော်တို့နေတဲ့နေရာနဲ့ ကုလားအိမ် နှစ်အိမ်က မျက်နှာချင်းဆိုင်
အနေအထားပေါ့။ ကျွန်တော်တို့အုပ်စုကလည်း အလုပ်ကပြန်လာရင်
အားကစားလေး နည်းနည်းပါးပါးလုပ်၊ ရေမိုးချိုး စားသောက်ပြီးရင်
မြန်မာပြည်တုန်းကလို သီချင်းလေး ဘာလေးဆိုကြတာပေါ့လေ။
သူများတွေဆိုစဉ်က ဘာမှပြဿနာမပေါ်ပေမယ့် အသေးလေးဆိုပြီ
ဆိုရင် အရှေ့အိမ်က ကုလားမကြီးက လာပြီး complaint လုပ်ပါရော။
သူ့အိမ်က ကလေးက လန့်ပြီးငိုလို့ပါဆိုပြီး။ နောက်တစ်ခါဆိုတော့လည်း
ကုလားမကြီး ရောက်လာပြန်ပါလေရော။ သိပ်မအော်ပါနဲ့ပေါ့။
ကုလားမကြီး လန့်လဲ လန့်ချင်စရာ၊ မလေးမှာက ခဏခဏ ဓားပြတိုက်
ခံနေကြရတာကိုး။ နောက်ပြီး သူဆိုနေတာက အဆိုတော် မျိုးကြီး သီချင်း။
ဒီလိုနဲ့ ၃ ခါမြောက်မှာ အသေးလေးလည်း သီချင်းမဆိုတော့ဘူး။
နောက်ပြီး သူက မကျေမနပ်နဲ့ ခုချိန်ထိ ပြောနေတာက.....
"အလကားပါဗျာ အဲဒီကုလားမကြီး... သူ့ယောကျ်ား အရက်မူးပြီး
အော်ရင်တော့ ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ ကျွန်တော် သီချင်းဆိုရင်တော့
ရောက်လာပြီ... ကျွန်တော်လည်း ဝါသနာကို အဲဒီမှာတင် တစ်ခါထဲ
စွန့်လိုက်တော့တယ်"......တဲ့
အားလုံးပဲ ပျော်ရွှင်ကြပါစေဗျာ...
No comments:
Post a Comment